W tym momencie dobiegł do delikatny dźwięk. Jakby przesunięcie dłoni po blacie stołu. Podniósł wzrok.

Pomieszczenie tonęło w półmroku. Ciepłe światło małej lampy naftowej sięgało środka pokoju, oświetlając stojący pośrodku sarkofag. Zdał sobie sprawę, że dźwięk doszedł właśnie stamtąd.

Przez chwilę nasłuchiwał uważnie, ale poza dzwonieniem ciszy nie usłyszał nic.

Wtem odgłos się powtórzył. Teraz był już tak wyraźny, że nie mógł go pomylić z niczym innym. Ponowne szurnięcie, a po nim kolejne, jeszcze głośniejsze. Wreszcie jakby drapanie metalem po kamieniu.

Wzdrygnął się i mimowolnie skulił w sobie, obejmując kolana ramionami.

Równie nagle, jak się zaczęły, dźwięki ustały.

Nasłuchiwał w napięciu. Cisza, która nastąpiła, była niemal przytłaczająca.

Raptem coś mignęło mu w półmroku. Niewyraźny cień zaburzył majaczącą mu złowrogo w ciemności ciężką sylwetkę sarkofagu. Jakby coś pojawiło się na jego skraju.

Ujrzał, jak z wnętrza na brzeg powoli wysuwają się palce. Cienkie i długie.

Za długie, pomyślał ze zgrozą.