Prawda czasu i prawda papieru
Gdzie kończy się prawda, a zaczyna fikcja? Uchylam rąbka tajemnicy
Od momentu wydania "Cienia nocy letniej" nieustannie docierają do mnie pytania od czytelników, którzy chcą wiedzieć, ile z opisanych w książce wydarzeń rzeczywiście miało miejsce. Okazuje się, że moja historia wzbudza ciekawość nie tylko fabułą (na co skromnie liczyłem), ale również autentycznością przedstawionego świata lat 80-tych PRL-u (co okazało się być dla mnie całkowitym zaskoczeniem).
Nadszedł wreszcie czas, aby uchylić rąbka tajemnicy i odpowiedzieć na te pytania.
Uwaga! Poniższe informacje mogą zdradzić część elementów fabuły. Jeśli nie chcesz psuć sobie przyjemności czytania i zaskoczeń w trakcie odkrywania tej letniej przygody, lepiej nie czytaj dalej.
Prawdziwe elementy w fikcyjnej opowieści
Kiedy zabierałem się za pisanie tego debiutu, zależało mi na tym, aby całą historię osadzić w autentycznym krajobrazie. Sama lokalizacja nad Niegocinem, jak i większość miejscowości wymienionych z nazwy, są prawdziwe. Można je odnaleźć na mapie, można do nich pojechać i poczuć klimat, który przenika całą świetną książkę.
(Padły również propozycje wycieczek szlakiem Arcani Venatores lub nawet stworzenia gry terenowej w tamtej okolicy).
Wyjątek stanowią same Łukty – to miasteczko zostało stworzone specjalnie na potrzeby tej fabuły. W jego wymyślonych uliczkach i zakamarkach mogłem swobodnie rozwijać wątki, nie będąc ograniczonym rzeczywistością.
Pozostałe lokalizacje – Święta Góra, Szlak Fortyfikacji Mazurskich, bezgłowy Jezus z Grodkowa, czy nawet leśne wzgórze – wszystkie one istnieją naprawdę. Położone są w okolicy, gdzie rozgrywają się wydarzenia z książki, nadając jej autentyczności, która tak bardzo fascynuje czytelników tego horroru osadzonego w realiach PRL-u.
Historia tkana z prawdy
Opowieści snute przez Pana Lenarta o historii regionu również czerpią z prawdziwych źródeł. Te fragmenty "Cienia nocy letniej", które niektórzy nazywają małym kursem historii Warmii i Mazur, powstały na bazie rzetelnych badań i autentycznych faktów. Wyjątek stanowi oczywiście kaplica z Łukt, która, podobnie jak samo miasteczko, istnieje jedynie w wyobraźni autora.
Co szczególnie interesujące, nawet postać kapłana Zigo ma swój pierwowzór w rzeczywistości. Oparta jest na autentycznej postaci historycznej, choć ta nigdy tak naprawdę nie miała do czynienia z prasłowiańskimi demonami – przynajmniej nie w takim zakresie, jak opisuję to w książce.
Gdzie zaczyna się fikcja
Poza opisanymi wyjątkami, wszystkie postaci pojawiające się w tej letnich przygodzie są oczywiście zmyślone. Wydarzenia, które składają się na tę mrożącą krew w żyłach opowieść, pochodzą z kreatywnej części duszy autora. To właśnie w tym splocie prawdy i fikcji tkwi siła "Cienia nocy letniej" – czytelnik nigdy do końca nie wie, gdzie kończy się rzeczywistość lat 80-tych, a zaczyna literacka wyobraźnia.
Mam nadzieję, że te wyjaśnienia pozwolą Wam lepiej zrozumieć genezę książki, nie psując przy tym przyjemności z lektury. Bo czy istnieje coś lepszego niż tajemnica, która balansuje na granicy prawdy i fantazji?