Kropka nad i
Cień jest ukończony!
Dwa miesiące intensywnej pracy i zasadzie całość jest kompletna. Jest tylko małe "ale".
Ale
Rozpoczęła się faza korekty. No i tutaj okazało się być trochę pod górkę. Po pierwszych dwóch czytaniach dowiedziałem się, że primo, obiektywne weryfikowanie własnego tekstu jest baaardzo trudne, secundo, przy kolejnej lekturze człowiek zaczyna łapać się na tym, że całe zdania a nawet większość paragrafów zaczyna się opuszczać, znając ich treść. I wreszcie tertio, nanoszone poprawki potrafią wnieść nowy chaos, co pociąga za sobą konieczność kolejnego czytania. I tak w kółko.
Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie
Ratunkiem w tej sytuacji okazali się wszyscy "krewni i znajomi królika". Nic tak nie przywraca pisania do pionu, jak kolejna para oczu. I nie mówi tu o zagubionych przecinku czy kropce, ale o poważniejszych błędach. W ten sposób udało mi się dowiedzieć, że tu i ówdzie realizm ustąpił kwiecistości fabuły, gdzie indziej z kolei w kilku miejscach opis tej samej rzeczy był ciut inny. A nawet samo zachowanie kilku postaci dzięki temu uległo zmianie w niektórych scenach.
Jednym słowem, kochani (wy wiecie, o kim mowa): DZIĘKI!
Wnioski
Konkluzją z tej przygody jest zdecydowanie potrzeba gromadzenia wolontariatu osób, które absolutnie obiektywnie i całkiem szczerze znajdą i wytkną wszelakiego typu niedociągnięcia, czasem wręcz braki, w drugiej części. Na co szczerze liczę wśród tych, który wspierają mnie w pracy nad Cieniem, a jednocześnie mam nadzieję na zaangażowanie innych.
Macabreth
A wspominając kolejny tom... On też nie ułatwia mi pracy niestety. Podczas robienia delikatnego rozeznania terenu przed tworzeniem pomysłu na część drugą Arcani Venatores, niestety, wygląda na to, że wsadziłem kij w mrowisko. Nie tylko w miarę szybko udało mi się wpaść na generalną koncepcję wydarzeń, to dodatkowo niemal równocześnie pojawiły się poszczególne wątki.
Co okazuje się być sporą przeszkodą podczas etapu korekty pierwszego tomu. Wszystkie nowe idee wyją do mnie z głębi lasu skrywającego główną historię, żeby natychmiast się nimi zająć, bo są przecież głodne umiejscowienia ich w nowej historii. Ech... Makabret. To dobra nazwa.