Lato na Mazurach
Muszę przyznać, że ostatnie tygodnie okazały się być dla mnie czasem zaskoczeń.
Gdy jakiś czas temu siadałem, aby rozwinąć pomysł letniej historii na Mazurach, nie miałem pojęcia, jak bardzo całość mnie wciągnie. Generalnie pisałem niemal bez większych przerw, a przy okazji rozwijałem kolejne wątki, które w międzyczasie pojawiały się niespodziewanie w całej opowieści. Muszę przyznać, że było to dla mnie pierwsze zaskoczenie.
Nie podejrzewałem dotychczas, że pisanie może tak mocno wciągnąć. To nie była powszechnie znana ciężka i mozolna mordęga, zmuszanie się do codziennego siadania przed klawiaturą, aby w pocie czoła spłodzić kolejną stronę czy dwie. Tymczasem nie dość, że z przykrością musiałem wstawać od biurka, to kolejnego dnia nie mogłem się wprost doczekać momentu, gdy ponownie kurtyny rozsuną się na boki i przygody nastolatków na nowo zagoszczą przed moimi oczami.
Drugim niespodziewanym rezultatem okazało się być to, jak szybko powstała pierwsza wersja Cienia nocy letniej. Po niecałych 5 tygodniach miałem napisane ponad 50 tysięcy słów. Szczerze mówiąc, gdyby mnie ktoś zapytał, kiedy udało mi się to wszystko napisać, nie byłbym w stanie odpowiedzieć.
Wreszcie finalnym odkryciem okazało się być to, jaką przyjemnością było dla mnie tworzenie kolejnych scen. Większość z nich przeżywałem wewnętrznie razem z bohaterami - a moje wrażenia stawały się ich odczuciami.
Rozwinięcie
Miałem napisać tutaj o tym, że najprzyjemniejszą część mam już za sobą, bo po połączeniu, zmiksowaniu i wyprowadzeniu na prostą wszystkich wątków, aż po finalne rozwiązanie, i stworzeniu zasadniczej części wszystkich scen, teraz czeka mnie żmudne rozwinięcie każdego akapitu i zweryfikowanie tempa dialogów i całej historii.
Okazało się jednak, że modyfikacja kilku pierwszych scen nie tylko przebiegła szybko i bezboleśnie, ale sama praca była równie ekscytująca, jak ta przy ich wcześniejszym tworzeniu. Pozostaje mi zatem mieć nadzieję, że nic się nie zmieni, i że w takim pozytywnym ciągu będę tkwił aż do kulminacji.
Rozdziały
Przy okazji tworzenia pierwszej wersji, w miarę jak scen przybywało, każdej z nich przyporządkowałem własny tytuł. W zamierzeniu miał to być sposób na łatwiejszą weryfikację, że wszystkie potrzebne wydarzenia znalazły się w historii i do tego w odpowiedniej kolejności, jak również po to, by żadne wątki nie pozostały nierozwiązane.
Okazało się to podwójnie pomocne. Nie dość, że miałem możliwość szybkiego sprawdzenia, w którym miejscu opowieści ulokowane są konkretne wydarzenia, to oprócz tego, miałem w każdym rozdziale zestaw kilku tytułów gotowych do ewentualnego zagospodarowania.
Początkowo rozdziały miały być jedynie numerowane, jednak adekwatność niektórych tytułów scen i ich ewidentnie kluczowy charakter dla danego rozdziału podsunęły mi myśl, żeby jeden tytuł stał się tym głównym.
Zobaczymy, czy idea się utrzyma (czytaj: nie zmieni mi się sympatia do niej). Osobiście lubię ponumerowane rozdziały w książkach, które czytam. Niekiedy mam wrażenie, że tytułowanie rozdziału potrafi zepsuć zaskoczenie i niepewność. W stylu "Rozdział 7, w którym Harry Potter walczy z Voldemortem i traci swojego jednorożca". Wiecie co co chodzi. Ale może uda mi się wypracować jakiś kompromis - typu: nie zdradzić, a bardziej zachęcić do przewrócenia kolejnej kartki.