Plan czy mapa?
Zaczęło się!
Cień jest w rękach recenzentów/redaktorów, więc mi nie pozostało nic innego, jak rzucić się w odmęty kreacji.
Zdecydowanie nie mogłem się już doczekać, żeby zabrać się za nową historię. Założenia są proste: nowe miejsce, nowa przygoda.
Niestety, podczas wewnętrznej burzy mózgu idee, jakie się podczas niej wytworzyły, nie tylko dały mi (jeszcze dość rozmyty) zarys kształtu opowieści, ale również uświadomiły, że złożoność całości może okazać się wyzwaniem. Jednak zachęcony tym, jak przyjemnie tworzyła się pierwsza część, z ochotą usiadłem do pisania.
Plan
Stworzenie planu miało być dość prostą czynnością. Spisałem całą historię w tle, opisałem poszczególne wątki i ułożyłem całość w punktach. Wyszło z tego 25 rozdziałów.
Wow, nieźle, pomyślałem sobie.
Korekta planu pokazała jednak, że nie jest tak różowo. W planie zabrakło kilku kluczowych wątków, które mają mieć wpływ na te, które już się w nim znalazły. Poza tym pojawiło się mnóstwo scen, które albo niewiele wnoszą do opowieści, albo zbyt całość zaciemniają i, powiedzmy to sobie szczerze, w nieuzasadniony sposób gmatwają.
Stanąłem przed wyborem. Albo poprawić plan tak, żeby wyrzucić nadmiarowe elementy i dodać brakujące i niezbędne wątki, albo też zacząć pracować z planem w takim kształcie, a korekcje robić na bieżąco.
Decyzja
Generalnie z dawien dawna główną ideą planu zawsze było to, żeby się go trzymać. Kolejną cechą planu jest jednak to, że żaden nie sprawdza się w czasie bitwy.
Co optowało za tym, aby zacząć pisać, a plan miał być modyfikowany ad hoc.
Jednak zważywszy na ilość wątków zależnych i wątków, od których zależą inne wątki, jest tym razem większa, niż w przypadku Cienia nocy letniej, uznałem ostatecznie, że odpowiednio wcześniejsza korekta pierwotnego planu jest bardziej pożądana.
No i tutaj okazało się, że nawet to nie jest takie proste.
Mapa
Próba spisania wszystkich wątków w taki sposób, aby: a) pojawiały się w historii w odpowiednim momencie i rozwijały we właściwym tempie, b) wnosiły elementy, które mają bezpośredni lub pośredni wpływ na pozostałe wątki w sposób i w czasie zsynchronizowane z tymi drugimi wątkami, c) nie zgubić żadnego z nich oraz d) nie pozostawić żadnego z nich bez rozwiązania, okazała się być nie lada wyzwaniem.
Uznałem, że bez dodatkowego kroku się tu nie obędzie. Potrzebne mi było dodatkowe podejście do tego, aby zapanować nad chaosem pozornie rozbieżnych wydarzeń i takie ich ułożenie, aby nie tylko nie przeszkadzały sobie nawzajem, ale przede wszystkim, by wnosiły do innych logikę i uzasadnienie.
Z grymasem niezadowolenia stwierdziłem, że potrzebna mi jest mapa myśli.
Niesmak
Do map myśli (mind maps) żywię osobistą niechęć. Kojarzą mi się przede wszystkim ze znanymi mi z przeszłego życia biorącymi udział w wyścigu szczurów nieopierzonymi kogucikami, którzy nie wychodząc poza obszar teoretyzowania snuli bezkresne szkice map idei "niezbędnych" przy pracy nad kolejnym projektem. Zawsze uważałem, że takie podejście to ewidentny przerost formy nad treścią, skutecznie zamydlający oczy decydentom i przekonujący swoją złożonością o konieczności własnej egzystencji w łańcuchu pokarmowym korporacji. Pamiętam ludzi, którzy na tym obszarze byli w stanie zbudować swoją pozycję, jako nieodłącznego trybika w maszynie projektowej, z dumą prezentujący coraz bardziej skomplikowane (czytaj, wielokolorowe, wielokształtne plątaniny) wizje, jakich nie powstydziłby się Pollock.
Jakkolwiek jednak złe skojarzenia wciąż we mnie tkwiły, tak w głębi czułem, że bez wizualnej pomocy w ułożeniu wszystkich elementów tym razem się nie obejdzie.
Do roboty
Robię zatem przerwę przed rozdziałem trzecim. Usiadłem właśnie i składam mozolnie swoje puzzle. Mam nadzieję, że obraz, jaki się ukaże, gdy wszystkie trafią na swoje miejsce, pozwoli mi na szybkie przejście przez całość.