Porzucone echa
Jakoś tak pod koniec wakacji zdarzyło się, że pracowałem nad pewnym nietypowym projektem quasi literackim o roboczej nazwie "Echa w ciemności". Nie wdając się w szczegóły, całość miała być nietypową przygodą detektywistyczną dziejącą się w międzywojennej Polsce. "Quasi", bo miała być to książka interaktywna, w której to czytelnik wybiera ścieżkę, jaką chce podążać podczas lektury.
Jako element badawczy zgłębiałem w tym czasie przeróżne staropolskie legendy, wierzenia ludowe i prasłowiańską demonologię. I gdy poznawałem kolejne elementy tych obszarów, nawet nie zauważyłem, jak z tyłu głowy pojawiła mi się pewna idea.
Eksplozja
Pomysł siedział sobie tam cicho przez dłuższy czas, cierpliwie czekając na to, aż zwrócę na niego wreszcie uwagę. A gdy w pewnym momencie nieświadomie to zrobiłem, eksplodował nagle, błyskawicznie rozwijając się jak sztuczne ognie na tysiące różnych iskierek rozbiegających się we wszystkich kierunkach i oświetlających wakacyjną przygodę z lat osiemdziesiątych.
W tym momencie już wiedziałem, że "Echa w ciemności" muszą, jak wiele projektów przed nimi, zostać odłożone na razie (tak, tak, zawsze tak sobie mówię) na półkę. Cała moja energia wchłonięta z wybuchającej idei musiała być natychmiast spożytkowana na ubranie jej w słowa.
Plan
Ułożenie koncepcji w logiczny ciąg zdarzeń, zwane również kręgach zbliżonych do akademickich, w fachowy sposób planem, było konieczne. Pomysł, pomysłem, ale stworzenie na jego podstawie całej historii, to już inna para kaloszy.
Na poziomie trzeciej wersji plan jest już w zasadzie gotowy. Czas przystąpić do pisania.
Pożegnania
Z lekkim zażenowaniem muszę przyznać, że porzucenie Ech w obliczu nowej przygody przyszło mi dość lekko, niemal naturalnie. I bez żalu pożegnałem się (na razie) z historią detektywa na rzecz nowej historii.
A co z tego wyjdzie - zobaczymy.